Hipofosfatazja (HPP) to rzadka choroba uwarunkowana genetycznie, spowodowana mutacją w genie ALPL dla tkankowo niespecyficznej fosfatazy zasadowej, charakteryzująca się niską aktywnością fosfatazy alkalicznej (ALP) w surowicy.
Hipofosfatazja jest chorobą ogólnoustrojową, objawy mogą dotyczyć wielu narządów i układów.
Obraz i ciężkość przebiegu choroby różni się w zależności od postaci, a więc także od wieku, w którym występują jej objawy.
Wyróżnia się 6 postaci hipofosfatazji:
- Hipofosfatazja perinatalna
- Hipofosfatazja niemowlęca
- Hipofosfatazja dziecięca
- Hipofosfatazja dorosłych
- Odontohipofosfatazja
- Łagodna hipofosfatazja prenatalna
Ekspresja, a tym samym ciężkość przebiegu HPP, jest bardzo różna, a jej następstwa kliniczne mogą prowadzić do śmierci in utero z powodu demineralizacji szkieletu lub po porodzie z powodu powikłań oddechowych, albo przebiegać łagodnie jako problemy dotyczące wyłącznie zębów w dorosłym życiu. Łagodna prenatalna postać HPP to grupa najnowsza, która manifestuje się deformacją szkieletu in utero lub po urodzeniu, lecz w przeciwieństwie do HPP perinatalnej ma wyraźnie łagodniejszy przebieg, a po urodzeniu wykazuje znaczną, samoistną poprawę.
Rozpoznanie hipofosfatazji opiera się na ocenie objawów klinicznych, badaniach biochemicznych, radiologicznych oraz badaniach genetycznych. HPP można zdiagnozować z pewnością, jeżeli historia
choroby, wyniki badań biochemicznych i zmiany opisywane w badaniach radiologicznych występują równolegle z aktywnością fosfatazy zasadowej (ALP) w surowicy wyraźnie poniżej normy dla płci i wieku pacjenta. Należy pamiętać, że interpretacja wyników ALP wymaga znajomości zakresów norm w danym
wieku. Obniżone wartości fosfatazy zasadowej występują w każdej postaci hipofosfatazji, nawet pacjenci z postacią łagodną – odontohipofosfatazją – mają niedobór aktywności fosfatazy zasadowej. Aktywność fosfatazy zasadowej w hipofosfatazji koreluje z ciężkością choroby (im cięższa choroba, tym niższa aktywność ALP). W perinatalnej i niemowlęcej postaci HPP niska aktywność ALP w surowicy jest wykrywana już przy urodzeniu. Co istotne, w krzywicy lub osteomalacji innych niż HPP, aktywność ALP
w surowicy krwi jest zazwyczaj podwyższona.
Należy pamiętać, że zakresy norm różnią się znacznie w zależności od wieku i płci pacjenta, co ma kluczowe znaczenie w interpretacji wyników. Zdrowe niemowlęta, dzieci i młodzież, mają znacznie wyższy poziom ALP w surowicy niż osoby dorosłe.
Co więcej, szczególnie wysoka aktywność ALP w surowicy w okresie pokwitania występuje wcześniej u dziewcząt niż u chłopców. Choć obecnie ten problem został w znacznej mierze zniwelowany, normy podawane przez niektóre laboratoria kliniczne nadal podają wartości ALP wyłącznie dla osób dorosłych. Zdarza się, że dolna granica normy nie jest podawana w ogóle lub jest nawet podawana jako wartość „zero”, wówczas wynik nie może być prawidłowo zinterpretowany.
W konsekwencji, w przypadku niemowląt lub dzieci, nie rozpoznaje się HPP jeśli na wyniku umieszczone są normy dla dorosłych, ponieważ błędnie uważa się, że mają normalny poziom ALP w surowicy krwi. Należy pamiętać, że hipofosfatazja może również występować wtórnie w różnorodnych chorobach / zaburzeniach.
Wśród przyczyn wtórnego obniżenia ALP można wymienić:
celiakię, ciężką anemię, niedoczynność tarczycy, niedożywienie, chorobę Wilsona, hemochromatozę, niedobór witaminy C, kwasu foliowego lub witaminy B12, hipomagnezemię, niedoczynność przytarczyc, stosowanie niektórych leków (bisfosfoniany, denosumab, glikokortykoidy, estrogeny, omeprazol, duże dawki witaminy D), a także wczesną ciążę. Hipofosfatazja może wystąpić także w przypadku masywnej transfuzji krwi lub osocza, albo też zatrucia radioaktywnymi metalami ciężkimi. Jednak te sytuacje kliniczne powinny być brane pod uwagę w diagnostyce różnicowej. Rzadko zdarzają się sytuacje, gdy noworodek z ciężką, wrodzoną łamliwością kości (typu II) może mieć niski poziom aktywności ALP w
surowicy, podobnie jak niektórzy pacjenci z dezaktywacją RUNX2 (CBFA1), co powoduje dysplazję obojczykowo-czaszkową.
W różnicowaniu wtórnych hipofosfatezji z HPP, pomocne może być oznaczenie 5-fosforanu pirydoksalu (PLP) w surowicy. Podwyższonych poziomów PLP można oczekiwać tylko w HPP.
W przypadku wykluczenia wtórnych przyczyn obniżenia ALP, potwierdzeniem choroby jest analiza i wykazanie mutacji genu ALPL.
W przeciwieństwie do niemal wszystkich postaci krzywicy lub osteomalacji, w przebiegu HPP poziom wapnia w surowicy krwi lub poziom fosforanów nie jest obniżony.
Blokada mineralizacji szkieletu, spowodowana nagromadzeniem zewnątrzkomórkowej postaci PPi, prowadzi do unikalnego zaburzenia homeostazy wapnia i fosforanów, co jest szczególnie widoczne w najcięższych postaciach HPP.
Enzym ALP inicjuje proces mineralizacji poprzez degradację pozakomórkowego PPi, do wolnych fosforanów, które wraz z jonami wapnia wchodzą w skład hydroksyapatytu. Warunkuje to prawidłową
mineralizację kości. W niemowlęcej postaci choroby, hiperkalcemia występuje często, a poziomy
parathormonu (PTH) w surowicy są obniżone. W takim przypadku występuje również hiperkalciuria. W dziecięcej postaci HPP, tylko nieliczni pacjenci mają łagodną hiperkalcemię, ale hiperkalciuria występuje stosunkowo często. Stężenia 25-hydroksywitaminy D oraz 1,25-dihydroksywitaminy D w surowicy, nie
wykazują zazwyczaj odchyleń.
Inne rutynowe badania biochemiczne surowicy, w tym parametry funkcji wątroby lub mięśni (np. bilirubiny, aminotransferazy asparaginianowej, dehydrogenazy mleczanowej, kinazy kreatynowej, aldolazy) nie wykazują odchyleń w przebiegu HPP. Podwyższone poziomy proliny w krwi i moczu zostały opisane u kilku pacjentów, ale znaczenie tego faktu nie jest znane.
Dotychczas dobrze scharakteryzowano trzy substraty enzymu TNSALP: pirofosforan (PPi) , 5-fosforan pirydoksalu (PLP), oraz fosfoetanoloaminę (PEA). W HPP stwierdza się podwyższone wartości substratów, a więc 5-fosforanu pirydoksalu (PLP) w surowicy i podwyższone stężenie nieorganicznego pirofosforanu i fosfoetanoloaminy w moczu.
W idealnych warunkach 24-godzinnej zbiórki moczu poziom PEA jest „znormalizowany” do zawartości kreatyniny. Co ważne, wydalanie PEA z moczem jest uwarunkowane wiekiem pacjenta, dietą i rytmem
dobowym i może być prawidłowe u osób z łagodną postacią HPP.
Opublikowano następujące zakresy norm zależnych od wieku, wyrażone w mikromolach PEA na gram kreatyniny w moczu:
<15 lat: 83-222;
15–30 lat: 42–146;
31–41 lat: 38–155;
45 lat: 48–93.
W porównaniu z poziomami PEA w surowicylub w moczu, podwyższony poziom 5′-fosforanu pirydoksalu (PLP) w osoczu wydaje się być bardziej czułym i swoistym markerem HPP.
Jest to najcięższa postać hipofosfatazji prowadząca najczęściej do śmierci wewnątrzmacicznej płodu. Można ją podejrzewać już na podstawie USG prenatalnego, w którym obserwuje się m.in. zniekształcenia i skrócenia kończyn, ostrogi kostne, zdeformowaną klatkę piersiową. Noworodki prezentują objawy w pierwszych godzinach po urodzeniu i rozwijają bardzo ciężką postać choroby. U większości dzieci z tą postacią HPP stwierdza się głęboką demineralizację szkieletu, co w połączeniu niedorozwojem płuc, prowadzi do niewydolności oddechowej. Częste są także powikłania neurologiczne, takie jak napady drgawek zależnych od witaminy B6. Spośród innych objawów należy wymienić
krwotoki śródmózgowe, bezdechy, epizody bradykardii oraz zaburzenia hematologiczne związane z zarastaniem jam szpikowych w kościach. Szybko rozwija się nefrokalcynoza i niewydolność nerek. Śmiertelność w tej postaci wynosi od 50% do 90% przy braku enzymatycznej terapii zastępczej.
Postać niemowlęca HPP ujawnia się w ciągu pierwszych 6 miesięcy życia dziecka. Pierwsze objawy mogą być niecharakterystyczne, takie jak niechęć do jedzenia, a w konsekwencji nieprawidłowe przyrosty masy i długości ciała. W dalszej kolejności mogą pojawić się objawy kostne sugerujące krzywicę, tj. deformacja klatki piersiowej, poszerzenie przynasad kości długich, deformacje czaszki. Jednym z objawów może być przedwczesne zarastanie szwów czaszkowych– kraniosynostoza, której konsekwencją jest wzmożone ciśnienie śródczaszkowe. Dzieci mogą rozwinąć drgawki spowodowane niedoborem witaminy B6.
Na skutek postępującej demineralizacji szkieletu pojawiają się złamania niskoenergetyczne, a czas gojenia takiego złamania jest wydłużony. Pacjenci często mają powikłania ze strony układu oddechowego - zapalenia płuc są ciężkim
powikłaniem, które może być spowodowane postępującą deformacją klatki piersiowej, czy np. złamaniami żeber. Często występują hiperkalcemia i hiperkalciuria, których
objawem są nawracające wymioty, a konsekwencją nefrokalcynoza i uszkodzenie nerek. Śmiertelność w pierwszym roku życia wynosi w tej postaci 50%.
Dziecięca postać HPP jest dość zróżnicowana pod względem ciężkości przebiegu, diagnozuje się ją u dzieci, które ukończyły 6. miesiąc życia. Jednym z najbardziej charakterystycznych objawów dziecięcej postaci HPP jest
przedwczesna utrata zębów mlecznych (przy braku urazu), przed ukończeniem piątego roku życia. Występuje bezboleśnie, bez resorpcji korzenia zęba. Dziecko traci najpierw siekacze żuchwowe, potem szczękowe, ale czasami badanie radiologiczne wszystkich zębów może wykazywać powiększone komory miazgi i kanałów korzeniowych („zęby
skorupkowe”).
Kolejnym objawem jest opóźnienie rozwoju ruchowego - opóźnione rozpoczęcie chodzenia, chwiejny chód, sztywność i bóle stawów oraz osłabienie siły mięśniowej.
U chorych z tą postacią hipofosfatazji występuje opóźnienie wzrastania. Powikłaniem zaburzeń mineralizacji, które wraz z wiekiem postępują, są deformacje przypominające krzywicę (deformacja klatki piersiowej, szpotawość lub koślawość kolan, poszerzenie przynasad kości, spłaszczenie potylicy), a także częste złamania bez istotnego urazu. Przedwczesne zarastanie szwów czaszkowych może ponadto prowadzić do wystąpienia objawów wzmożonego ciśnienia śródczaszkowego, podobnie jak w postaci niemowlęcej. Choć prognozy dotyczące zębów stałych są lepsze, to jednak często
dochodzi do ich utraty i konieczności stosowania protez w dorosłym życiu.
Badanie radiologiczne kości długich zazwyczaj wykazuje charakterystyczne ogniskowe przejaśnienie w okolicy przynasad, które określa się „językami” z radioprzezierności. To pomaga odróżnić HPP od innych form krzywicy i dysplazji przynasadowych.
Dorosła postać HPP pojawia się zazwyczaj u osób w średnim wieku. Często pogłębiony wywiad u tych pacjentów ujawnia występujące w dzieciństwie przedwczesne wypadanie pojedynczych zębów
mlecznych lub objawy krzywicy. Następnie, po okresie pozornie dobrego zdrowia, na początku dorosłego życia,
pojawiają się bóle stóp, spowodowane powtarzającymi się, źle gojącymi przeciążeniowymi złamaniami kości śródstopia. Kolejnym objawem są zapalenia stawów, zwyrodnienia chrząstek stawowych spowodowane odkładaniem się w nich nieorganicznych pirofosforanów. Wśród niespecyficznych objawów choroby należy
wymienić: przewlekłe zmęczenie, bóle mięśni, bóle głowy, zawroty głowy, obniżenie nastroju, epizody depresyjne, zaburzenia słuchu. Zdjęcia rentgenowskie często wykazują pseudozłamania, uogólnioną osteopenię i chondrokalcynozę, a czasami cechy artropatii lub zapalenia okołostawowego. Możliwy jest również przebieg bezobjawowy, wykrywany przypadkowo w badaniach laboratoryjnych lub po stwierdzeniu choroby u innego członka rodziny.
Tę najłagodniejszą z postaci HPP diagnozuje się, gdy jedyną
zauważalną nieprawidłowością kliniczną jest choroba zębów. Badania radiograficzne lub biopsja kości nie wykazują objawów HPP ze strony układu kostnego
Jak już wcześniej wspomniano, rozpoznanie HPP w okresie ciąży zwykle sugeruje ciężką chorobę. Jednak w przypadku wykrycia deformacji szkieletu we wczesnym etapie ciąży, za pomocą badania ultrasonograficznego, nie można przewidzieć dalszego rozwoju postaci HPP. Opisano przypadki spontanicznej poprawy w trzecim trymestrze ciąży lub w pierwszych miesiącach życia. Dlatego dokładna obserwacja i analiza badań po porodzie jest konieczna do odróżnienia łagodnej, okołoporodowej hipofosfatazji od śmiertelnej postaci perinatalnej.
Badania radiologiczne w HPP mają znaczenie zarówno dla rozpoznania choroby, jak też jej powikłań. Radiograficzne badanie szkieletu ujawnia patognomiczne zmiany w perinatalnej i niemowlęcej postaci HPP oraz w najcięższych postaciach HPP dziecięcej. Badania pacjentów z dorosłą postacią HPP rzadko wskazują na takie zaburzenia, chyba że występują charakterystyczne, przeciążeniowe złamania kości śródstopi, wraz z pseudo złamaniami kości udowej. Jednak zmiany te u dorosłych nie mają charakteru diagnostycznego.
W postaci perinatalnej najczęściej wykonuje się RTG całego kośćca tzw. babygram, w którym stwierdza się znacznie upośledzoną mineralizację kośćca, skrócenie i deformację kości długich, szerokie, nieregularne przynasady (obraz podobny do krzywicy), niektóre kości mogą być hipoplastyczne lub niewykształcone (np. kręgi). Bardzo charakterystyczne są językowate przejaśnienia w środkowej części przynasad kości długich, klatka piersiowa często jest wąska i wydłużona. W zdjęciach rentgenowskich starszych dzieci i dorosłych obserwuje się znaczną, postępującą w czasie osteoporozę, niekompletne skostnienia kręgów, ostrogi kostne, deformacje klatki piersiowej, szczeliny po przebytych, wolno gojących się złamaniach. Tomografia komputerowa jest pomocna w kwalifikacji pacjentów z przedwczesnym zarastaniem szwów czaszkowych do zabiegu operacyjnego. Badanie rezonansu magnetycznego (NMR) pozwala wykrywać mikrozłamania, zwłaszcza jeśli występują dolegliwości bólowe sugerujące złamanie, które nie jest widoczne w badaniu RTG.
Wykonanie NMR jest niezbędne do określenia nietypowego
wystąpienia zespołu bolesnego obrzęku szpiku w HPP, który może przypominać przewlekłe, nawracające, wieloogniskowe zapalenie kości i szpiku lub nowotworu złośliwego. Złotym standardem w ocenie gęstości mineralnej kości jest badanie densytometryczne, które można wykonywać zarówno u dzieci (projekcja total body i
spine), jak i dorosłych (projekcja femur i spine).
Życie z HPP jest cięższe, ale nie jest niemożliwe. Osoby chorujące borykają się z różnego typu problemami zdrowotnymi, utrudniającymi codzienne funkcjonowanie. By ułatwić funkcjonowanie, jedna z osób chorujących na HPP utworzyła 10 przykazań, które opublikowaliśmy na naszym blogu.
Zapraszamy również do rozmowy osobistej lub za pośrednictwem komunikatora Messenger z osobami chorującymi na HPP.
Problemy związane z Hypophosphatasią występują na całym świecie. Dlatego też Fundacja ‘HypoGenek’ korzysta z wiedzy i doświadczenia fundacji działających na całym świecie. Jesteśmy w stałym kontakcie z Fundacją Soft Bones (www.softbones.org) działającą na terenie Stanów Zjednoczonych, Kanady, Wielkiej Brytanii, obserwujemy również fundacje działające na terenie Europy: we Francji Hypophosphatasie Europe (www.hypophosphatasie.com), w Niemczech Hypophosphatasie Deutschland E.V. (www.hpp-ev.de).
Fundacja Soft Bones utworzyła mapę osób chorych na HPP, na której również i pacjenci z Polski zostali zaznaczeni
Przedwczesna utrata zębów mlecznych występuje w kilku zaburzeniach (w tym działanie toksyczne, inne wrodzone wady metabolizmu i nowotwory złośliwe). W HPP powikłanie to wynika z braku cementu bezkomórkowego, pokrywającego korzenie zębów. Rozległość tej wady różni się pomiędzy zębami, ale liczba zębów utraconych przedwcześnie odzwierciedla ciężkość choroby układu szkieletowego. Najbardziej narażone są siekacze. Duże komory miazgi w HPP sugerują zahamowanie dentynogenezy. Nadmierna szerokość zębiny pierwotnej, duże obszary interglobularne i upośledzone zwapnienie cementu, wydają się być analogiczne do osseoidozy obserwowanej w kościach. Występują sprzeczne doniesienia na temat tego czy emalia jest bezpośrednio zagrożona. Wysuszone zęby mleczne nadal mogą być przydatne do badania mikroskopowego. Zmiany histopatologiczne z HPP
zaobserwowane w zębach stałych wydają się podobne, ale stosunkowo łagodne w porównaniu z zębami mlecznymi.
Leczenie stomatologiczne
Pacjenci z hipofosfatazją wymagają szczególnej uważności lekarzy dentystów oraz pediatrów w zakresie zdrowia jamy ustnej. Kolejność i czas wyrzynania zębów mlecznych oraz stałych może być nietypowa. Zęby mogą mieć krótkie korzenie, a płytkie osadzenie w kości sprawia, że są ruchome. Ze względu na słabą mineralizację często ulegają próchnicy atypowej okalającej przy szyjkach zębowych i szybko postępującej. Należy we wczesnym dzieciństwie zadbać o odpowiednią podaż fluoru w paście do
zębów oraz instruować zarówno samego pacjenta, jak i jego rodziców/opiekunów w zakresie higieny jamy ustnej. Często, ze względu na charakter choroby, potrzebna
będzie pomoc przy szczotkowaniu zębów i innych czynnościach higienicznych np. nitkowaniu. Pomocne będą częste (co miesiąc) przeglądy stomatologiczne z diagnostyką radiologiczną wykonywaną co roku (zdjęcia pantomograficzne). Zabiegi profesjonalnej higienizacji (usuwanie kamienia i osadów nazębnych wraz z fluoryzacją) powinny odbywać się co 6 miesięcy. Pacjentów należy leczyć ortodontycznie, gdyż prawidłowo ustawione zęby w łukach oraz prawidłowy zgryz, ułatwiają dobrą higienę, prawidłowe żucie i trawienie pokarmów, zapobiegając uszkodzeniom stawu skroniowo-żuchwowego. Wskazana jest intensywna profilaktyka i regularne leczenie celem ratowania każdego własnego zęba pacjenta, gdyż leczenie implantologiczne może być nieskuteczne i niewskazane ze względu na ilość i jakość kości szczęk. Natomiast protezy ruchome będą powodowały dyskomfort i dalszy zanik kości wyrotków zębodołowych.
(Lekarz dentysta Anita Symonowicz)
Przed opracowaniem enzymatycznej terapii zastępczej, perinatalna postać HPP była niemal zawsze śmiertelna. Stąd bardzo ważne jest odróżnienie perinatalnej postaci HPP od jej łagodnej formy, która wykazuje samoistną poprawę po porodzie. Przebieg niemowlęcej postaci HPP jest nieprzewidywalny gdy pacjent jest badany po raz pierwszy. U niektórych niemowląt następuje postępujące pogorszenie stanu kośćca, które prowadzi do śmierci w ciągu kilku miesięcy. U innych natomiast następuje znacząca, samoistna poprawa. Jeszcze inne niemowlęta mogą cierpieć na ciężkie deformacje kości jak w krzywicy, u innych rozwija się kraniosynostoza. W przypadku zdiagnozowania niemowlęcej postaci HPP, krytyczne dla rokowania są
kolejne oceny kliniczne i badania radiograficzne. Chociaż dokładna wartość nie jest znana, prawdopodobnie 50% chorych na niemowlęcą postać HPP umrze z powodu
zaburzeń układu oddechowego i ciężkich zapaleń płuc. U innych może nastąpić znacząca poprawa, szczególnie po wyjściu z okresu niemowlęctwa. Wynika to być może z faktu, iż tempo wzrastania spada, a co za tym idzie, resztkowa aktywność TNSALP staje się bardziej skuteczna w procesie mineralizacji szkieletu. Wstępny raport opracowany w 1986 roku w Kanadzie sugerował, że postura dorosłej osoby, która przeżyła niemowlęcą postać HPP, może być prawidłowa. W dziecięcej postaci HPP również może nastąpić samoistna poprawa, gdy dojdzie do zarośnięcia płytki wzrostowej, ale ponowne wystąpienie objawów i powikłań w późniejszym czasie jest możliwe. Dorosła postać HPP to przewlekła choroba kości, która rozwija się po wcześniejszym wystąpieniu objawów zapowiadających. Pogorszenie stanu szkieletui nasilenie dolegliwości bólowych może nastąpić u kobiet w okresie menopauzy.
Leczenie pacjentów z HPP możemy podzielić na objawowe
i przyczynowe. Pacjent z hipofosfatazją wymaga opieki
wielospecjalistycznej. Hipofosfatazja do niedawna była chorobą, w której stosowano jedynie leczenie objawowe.
Leczenie objawowe Niemowlęta i małe dzieci z ciężką postacią HPP, powinny pozostawać pod skrupulatną opieką medyczną, aby możliwe było wczesne wykrycie powikłań.
Pacjent z HPP wymaga okresowej kontroli gospodarki wapniowo-fosforanowej i wyrównywania zaburzeń biochemicznych oraz indywidualnie prowadzonej profilaktyki niedoboru witaminy D, a także wykonywania kontrolnych badań USG nerek celem wczesnego wykrywania kamicy układu moczowego.
Konieczne jest monitorowanie przedwczesnego zarastania szwów czaszkowych (kraniosynostozy), a w przypadku ich wystąpienia interwencja neurochirurgiczna.
Istotnym elementem opieki i leczenia jest rehabilitacja ukierunkowana na wspomaganie rozwoju, poprawę napięcia mięśniowego i przywracanie sprawności po złamaniach i zabiegach operacyjnych.
Leczenie chirurgiczne / ortopedyczne
W przypadku wystąpienia złamań, które są częstym objawem HPP w każdym wieku, konieczna jest opieka ortopedyczna, a w razie powikłań często konieczne są zabiegi operacyjne m.in. zabiegi stabilizacji kości prętami śródszpikowymi. Złamania u dzieci z HPP wymagają szczególnego nadzoru z uwagi na możliwość przedłużonego gojenia, upośledzonego zrostu.
W dorosłej postaci HPP, pseudo złamania proksymalnego końca kości udowej mogą pozostać niezmienione przez długie lata, ale nie zrosną się, chyba że zastosowane
zostanie leczenie profilaktyczne z zespoleniem śródszpikowym lub rozwiną się do pełnych złamań. W profilaktyce, albo doraźnym leczeniu chirurgicznym pseudo
złamania lub ostrego złamania kości udowej, najlepsze wydaje się zastosowanie prętów lub gwoździ do zespolenia śródszpikowego z dzielonym obciążeniem, zamiast
płytek oszczędzających obciążenie. W przypadku nawracających, przeciążeniowych złamań kości śródstopia, użyteczne może być zastosowanie ortezy stawu skokowego.
Należy pamiętać, że z uwagi na liczne zaburzenia biochemiczne, konieczne jest monitorowanie gospodarki wapniowo-fosforanowej i włączanie suplementacji jedynie w przypadku stwierdzenia niedoborów. Szczególnie ważne jest monitorowanie stężenia witaminy D poprzez oznaczanie w surowicy poziomu 25-hydroksycholekalcyferolu.
W perinatalnej i niemowlęcej postaci HPP, nadmiar witaminy D, suplementów, minerałów, mógłby sprowokować lub zwiększyć hiperkalciurię i hiperkalcemię, które i tak często występują w obrazie HPP. Z drugiej strony należy unikać ograniczania stosowania witaminy D, ponieważ jej niedobór w HPP powoduje nasilenie objawów
szkieletowych i wystąpienie dodatkowo objawów krzywicy z niedoboru witaminy D. Hiperkalciurię w niemowlęcej postaci HPP można zmniejszyć poprzez zadbanie o odpowiednie nawadnianie i po ocenie spożycia wapnia przez dietetyka, ewentualne zmniejszenie przyjmowania wapnia w pożywieniu. Konieczna może być terapia
diuretykami pętlowymi i glikokortykosteroidami. Leczenie bisfosfonianami jest przeciwwskazane.
Przełomowym momentem w terapii pacjentów z HPP było
wprowadzenie enzymatycznej terapii substytucyjnej dedykowanej ciężkim postaciom, ujawniającym się w wieku noworodkowym, niemowlęcym i dziecięcym.
W 2015 roku, asfotaza alfa (Strensiq™) została zatwierdzona dla stosowania u dzieci z HPP w Kanadzie, Unii Europejskiej (UE) i w USA, a u pacjentów z HPP w Japonii.
Jest to ludzka, rekombinowana, tkankowo niespecyficzna fosfataza alkaliczna, posiadająca aktywność enzymatyczną, która wspiera mineralizację kośćca u pacjentów z hipofosfatazją
Więcej informacji na temat badań klinicznych nad HPP znajdą Państwo pod adresem:
www.clinicaltrials.gov.
Diagnostyka genetyczna w Polsce jest dostępna zarówno na etapie prenatalnym jak i po urodzeniu.
Z uwagi na sposób dziedziczenia, który może być zarówno autosomalny recesywny lub dominujący, wskazana jest opieka całej rodziny.
